Lek Kiatsirikajorn

INTERVIEW : KUKKONG THIRATHOMRONGKIAT
PHOTO : KUKKONG THIRATHOMRONGKIAT, WASUTARA NARACARM
เล็ก เกียรติศิริขจร เรียนจบจากคณะจิตรกรรมประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ถ้าย้อนกลับไปสมัยเรียนมหา’ลัย เขาเป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ใช้กล้องฟิล์มถ่ายภาพเป็นงานอดิเรก ช่วงเวลานั้นเล็กไม่มีทางรู้แน่นอนว่าทุกวันนี้ เขาจะกลายเป็นช่างภาพที่มีชื่อเสียงคนหนึ่งในเมืองไทย 
ชีวิตของเล็กก้าวเข้าสู่บทสำคัญ เมื่อตัดสินใจไปเรียนถ่ายภาพที่ The Art Institute at Bournemouth ประเทศอังกฤษ หลังเรียนจบได้ร่วมงานกับ Mariano Vivanco ช่างภาพอิสระที่ทำงานให้นิตยสารระดับท็อปของอังกฤษเป็นเวลา 2 ปี หลังลัดฟ้ากลับเมืองไทย เล็กได้ถือกำเนิดชีวิตใหม่ในฐานะศิลปินถ่ายภาพที่บ้านเกิด ทว่าด้วยฝีมือและประสบการณ์อันเข้มข้น เขาจึงได้ทำงานในไทยและต่างประเทศไปพร้อมกัน ไม่ว่าจะเป็นสื่อหัวนอกอย่าง The Financial Times, Colors, Monocle, M&C Saatchi และอีกหลายๆ หัวที่ลิสต์ออกมาได้ยาวเหยียด ทว่าพาร์ตที่เราสนใจเล็กมากเป็นพิเศษ คืองานภาพถ่ายเชิงสารคดี ภาพที่ปรากฏร่องรอยสังคมและวัฒนธรรม มีคน ต้นไม้ แหล่งน้ำ บ้าน ตึกระฟ้า และสิ่งละอันพันละน้อยที่เขามองเห็น ซึ่งเป็นสายตาของนักสังเกตการณ์ในระยะห่าง และไม่ตัดสิน
ถ้าสนใจงานภาพถ่ายของศิลปินไทย เราเชื่อว่าคุณจะคุ้นเคยซีรี่ส์ผลงานของเขา อาทิ Flowing Through The Wreckage of Despair, Lost in Paradise หรือ As time goes by หากภาพของเล็กบันทึกความทรงจำที่เขามองเห็นได้อย่างน่าสนใจ บ้านที่เรียบง่ายของเขาก็ไม่แพ้กัน วันนี้เราใช้กล้องถ่ายภาพเขาและบ้าน ในฐานะผลงานศิลปะของเรา เราค่อยๆ ปล่อยให้ช่วงเวลาหลังจากนี้ถูกเล่าผ่านคำพูด ระหว่างที่เขานั่งอยู่ในห้องสีขาวขนาดย่อม แม้จังหวะพูดเนิบช้า แต่กลับน่าสนใจยิ่ง
สังเกตว่าผนังบ้านนี้เต็มไปด้วยนิตยสารและโฟโต้บุ๊กเต็มไปหมดเลย
เราเคยทำงานกับพี่คนหนึ่ง เขาเป็นคนไทยอยู่ที่อังกฤษ เป็น Creative Director แล้วมีสตูดิโออยู่ที่นู่น พอเรียนจบถ่ายภาพที่ Arts University Bournemouth เราได้ฝึกงานกับเขาก่อน แล้วหนังสือเขาเยอะกว่านี้ประมาณสามเท่า เรียงซ้อนกันสองแถวได้ ตอนนั้นถือว่าเปิดโลกมากเลยนะ ไปเปิดดูทุกวัน พอได้เห็นเขาทำงานก็จะเปิดหนังสือเป็นเรฟเฟอร์เรนซ์ มันเป็นของที่ต้องมีเลยนะ เตียงนอนเขาก็ปูนอนกับพื้น แล้วหนังสือก็กองรอบๆ เต็มเลย คือเต็มไปด้วยหนังสือ เราก็คิดว่านอนหลับเหรอวะ (หัวเราะ) แต่มันมีประโยชน์จริงๆสำหรับงานสายสร้างสรรค์อะไรแบบนี้
Issue-01 / p.130
ส่วนมากภาพของคุณจะมีอารมณ์เหงาๆ และเวิ้งว้าง ปกติเป็นคนประเภทนี้หรือเปล่า
ไม่นะ (หัวเราะ) แต่ว่าเวลาถ่ายงานเราชอบอารมณ์แบบนั้น 
เวลาถ่ายภาพพอร์เทรต มีวิธีบรีฟคนถูกถ่ายว่ายังไง
บอกให้เขายืน แล้วมองออกไป บางทีไม่ต้องพูดอะไร แล้วรอจังหวะ จะมีช่วงที่เขาพัก เป็นการสื่อสารโดยไม่ต้องสื่อสาร (หัวเราะ) 
มีเกณฑ์การเลือกรูปที่ใช้ได้แล้วยังไง
เราดูคอนเซปต์รวม แล้วดูอารมณ์รูป ว่าอารมณ์รูปกับอารมณ์รวมๆ ของโปรเจกต์นี้ไปด้วยกันไหม เน้นอารมณ์เป็นหลัก เพราะงานบางชุด การสื่อสารอารมณ์ผ่านใบหน้าเป็นเรื่องสำคัญ
Issue-01 / p.140